วันนี้มีเพื่อนโทรมาแต่เช้า ปรากฎว่าจับได้ว่าสามีไปมีกิ๊ก ทั้งๆที่มีลูกด้วยกันแล้ว ฟังแล้วสงสารเพื่อนมากเลย เข้าใจอารมณ์ที่โดนนอกใจหักหลังเนี่ย มันเจ็บมากขนาดไหน นี่ยิ่งแต่งงานกันและมีลูกกันแล้วด้วย ความเจ็บที่เกิดขึ้นคงมากมายกว่าแค่การเลิกกับแฟนหลายเท่า
ฟังเพื่อนเล่าแล้วรู้เลยอ่ะ ว่าตอนนี้เพื่อนกำลังฟุ้งซ่านสุดๆ จิตใจสับสนปั่นป่วนเหมือนเป็นพายุพักรุนแรงไม่มีหยุด เห็นแล้วเสียดายแทนเพื่อนอีกอย่างด้วยคือ เสียดายที่เพื่อนไม่เคยฝึกทำสมาธิหรือทำวิปัสสนาฝึกสติมาก่อน ถ้าเค้าฝึกมาบ้าง คงช่วยบรรเทาพายุอารมณ์ของเค้าได้ทีเดียว
เห็นแล้วก็เป็นเรื่องจริงเลย ที่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยคิดถึงธรรมะ หรืออยากฝึกฝนจิตใจเวลาที่ตัวเองปกติดี เพราะประมาท ขี้เกียจ ไม่เห็นความสำคัญ เอาไว้ก่อน .... แต่เวลามีเรื่องขึ้นมา อยากได้สติอยากได้ความสงบ ตอนนั้นก้อทำไม่ทันแล้ว เหมือนคนว่ายน้ำไม่เป็น แต่ไม่เคยฝึก แล้วจะมาฝึกเอาตอนจมน้ำ ถึงตอนนั้นมันก็ไม่ทันแล้วล่ะค่ะคุณผู้อ่านทั้งหลาย
โดยส่วนตัว ยอมรับเลยว่าเข้ามาศึกษาธรรมะเพราะมีความทุกข์ ทุกข์จากการไม่สมหวังในหลายๆเรื่อง ชีวิต การงาน ความรัก ..... เริ่มต้นจากการอ่านๆ เริ่มทำบุญ เข้ามาปฎิบัติธรรม.....แต่พอเข้ามาศึกษาแบบปฎิบัติจริงๆจังๆ รู้เลยว่าได้อะไรกับตัวเองมากมาย ศาสนาพุทธเป็นศาสนาที่ต้อง"ปฎิบัติ" ด้วยตัวเองจริงๆ เรียนรู้จากการอ่าน การดู การฟัง ไม่ได้จริงๆ
เคยปรึกษารุ่นพี่ที่นับถือ เวลามีปัญหาจะทำยังไง .... เค้าแนะนำว่า มีอะไรก็ให้ทำๆไป ทำไปโดยที่เห็นว่าควรทำ ไม่ใช่ทำเพราะอยากทำ :)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น